Pytaj, nie planuj!

Tą oto “złotą myśl” wyniosłem z dzieła Johna Harpera pod tytułem “Lady Blackbird”. Myśl ta zainspirowała mnie tak dalece, że zacząłem szukać jej naśladowców. Tak trafiłem miedzy innymi na blog kolegi Darkena “Po prostu Darken” i na “Blackbird Pie”. W myśl idei zadawania pytań zarzuciłem nimi Darkena, który postarał się odpowiedzieć w swoich kolejnych wpisach (Pytania i Pytania p2). Mi to jednak nie wystarczyło.

Drużynowa różnorodność

Przyznam się wam do czegoś. Nie potrafię tworzyć postaci. Jeżeli gra nie oferuje jakiś ciekawych mechanizmów tworzenia lub nie ma interesujących mnie archetypów to utykam na tym etapie. Przynajmniej, jak sam próbuję taką postać stworzyć. Inaczej jest w szerszym gronie. Każdy z uczestników to kopalnia pomysłów i inspiracji dla naszej postaci. Więc czemu tak rzadko z tego korzystamy?

Sentymentalne gry fabularne

Poprzednio napisałem, że praktycznie nic nie robię, a raczej robię, ale nie posuwam się do przodu. Być może dlatego, że zbyt często oglądam się z sentymentem za siebie. Tęsknię za dawnymi grami, tym dreszczykiem emocji jaki towarzyszył ich poznawaniu. Teraz już tego nie czuję, przynajmniej nie w stosunku do nowych gier. To jest trochę przytłaczające, szczególnie gdy większość moich projektów to nowomodne gry (przynajmniej lubię tak myśleć). Jednak sentymentu za KC, WFRP, ED, CP 2020 a nawet MERP nie da się zagłuszyć.

Melancholia

Za oknem pada deszcz. Chmury zakrywają niebo skrywając ziemię w swym cieniu. Jest piątek 13. Nic dziwnego że ludzi ogarnia melancholia, można by rzec. Jednak taki nastrój najbardziej lubię. Długo zbierałem się na kolejny wpis i powiem szczerze, nadal nie mam odwagi by coś napisać. Dlatego napisze wam o sprawach bieżących.