Koncepcja bohatera w Tekronicum [reedycja]

To jest reedycja wpisu, który pierwotnie opublikowałem z okazji 17. Karnawału Blogowego. Test poprawiłem i uaktualniłem, chcąc jednak zachować jego pierwotna wymowę. Zwrócił mi na niego uwagę pewien komentator jednego z niedawnych wpisów. Celnie zauważył, że ów wpis dobrze charakteryzuje bohatera i jest jakimś konkretem w morzu niejasności, które często publikuję. Postanowiłem się tego trzymać stąd pomysł ponownej publikacji. Zapraszam więc do lektury.

Klasyfikacja gier fabularnych

Fantastyka lubi podziały i etykietki. Mamy główny podział na fantasy i SF, potem na cyberpunk, space operę, heroic fantasy itd. Gry fabularne w jakimś sensie próbują odnaleźć się w tej menażerii nazw i stylów. Jednak przyjęło się, że etykietki z tzw. “ogólnej fantastyki” tyczą się tylko konwencji świata, lecz nie stricte całych gier. Czemu? Bo gry fabularne to zespół fabuły i mechaniki. Mimo to pewien podział zaistniał samodzielnie i nim się dzisiaj zajmę.

Rozważania nad profesjami i umiejętnościami

Poszukując nowych lub choćby dobrych rozwiązań do własnego systemu przeczytałem setki RPGów. Jednym z takich są niewątpienia Klucze znane choćby z TSoY (Darken, czemu zniknął link do pobierania?). Kolejnym, równie banalnym jest system karier w recenzowanym przeze mnie wczoraj “Barbarians of Lemuria”. System jest tak prosty w swych założeniach, że aż dziw bierze, czemu ludzie sie tak męczą w innych grach. Jednak po kolei.

Rzut okiem na Barbarzyńców z Lemurii

Miękka okładka, 111 stron w czerni i bieli, format trochę większy od B5 i cena prawie $25. Chory jestem, wiem. Ale tym razem się opłacało. "Barbarians of Lemuria (Legendary Edition)" to porządna dawka sword & sorcery. Wreszcie. Po kiepskich adaptacjach Conana, brawurowych eksperymentach Gramela wreszcie coś, co przemawia do mnie językiem Howarda.