Moja filozofia

Moja filozofia na temat tworzenia gier fabularnych zawiera się w prostym zdaniu: można być oryginalnym, ale nie trzeba, byleby próbować ulepszyć stare elementy. Banał, do którego dochodziłem kilkanaście lat. Pewnie wie o tym każdy twórca, nie tylko RPG, ale chyba bez uświadomienia sobie tego samemu nie można pójść dalej.

Amator RPG

Coraz rzadziej kupuje nowe podręczniki. Częściowo dlatego, że dostaje je od wdzięcznych autorów, ale generalnie dlatego, że szkoda mi na nie pieniędzy. Jednak raz na jakiś czas, przy różnych okazjach, pozwalam sobie na chwilę szaleństwa i wydaję kupę kasy na nowe podręczniki.

Mechanizmy karciane – przykład

W ostatnim wpisie poruszyłem kwestię mechanik gier fabularnych opartych o karty. W komentarzach, za które dziękuję, pojawiła się sugestia, skądinąd słuszna, bym opisał w czym tkwi mój problem. A problem jest jeden – nie potrafię się zdecydować na konkretne rozwiązanie. Zamiast więc opisywać stare dzieje spróbuję streścić Wam moi drodzy czytelnicy aktualny stan prac i ewentualne moje wątpliwości. Może któreś z Was coś mi na to poradzi.

Mechanizmy karciane

Zastanawiam się, czy karty to dobry zamiennik dla kości w grach fabularnych. Chociaż słowo “zamiennik” jest trochę nie na miejscu. Karty są po prostu inne. Czy jednak da się stworzyć grę w pełni opartą na kartach? Pozwolę sobie dziś trochę o tym podeliberować.

Na początek przyjrzyjmy się grom wykorzystującym karty dostępnym na naszym skromnym rynku.